Wintersport



Vandaag precies een week geleden was mijn laatste dag als postbezorger. Met dit stuk kijk ik terug op mijn werkzaamheden en spreek ik mijn waardering uit voor mijn oud-collega’s.

Omstandigheden vorig jaar maakte dat ik bezorger wilde worden. Ik kwam net uit een burn-out, had weer wat energie en wilde graag naar buiten. Werken bij de post was dus de meest voordehandliggende optie.

Het werk was inderdaad perfect voor dat moment. Ik leerde mijn wijk en stad op een andere manier kennen. Mijn logistieke vaardigheden hebben een upgrade gekregen. En ik was een van de weinigen in mijn omgeving die tijdens de lockdown langdurig naar buiten mocht voor mijn werk. Wat een geluk!

Het liefst zou ik volledig rond kunnen komen van mijn onderneming. Helaas is dat nu niet realistisch. Gelukkig heb je altijd een keuze. Daarom heb ik een andere parttimebaan gevonden met meer uren. Dat werk ligt qua inhoud een stukje dichter bij wat ik uiteindelijk wil gaan doen. Zo ga ik gestaag door met het opbouwen van mijn leven.

Werken bij de post was een belangrijke stap voor mij. Als samenleving kijken we vaak neer op mensen met praktische beroepen. Zeer onterecht als je het mij vraagt. Hopelijk draagt dit artikel bij aan het herwaarderen van postbezorgers en die vele andere mensen die Nederland letterlijk draaiende houden. Ik weet wat jullie voor ons doen. En ik ben er trots op met jullie gewerkt te hebben. Bezorgers, bedankt!

Liefs,
Joey

Categorie: